صدای کودکی آمد

شیر می خواهد در دل شب!

کاش آرزوهای من هم آغوش گرمی داشت

میسپردم به لطافت نور

من دیگر دلتنگی را

جور دیگر می فهمم

خود را

پاییز را

اصلا پ را

جور دیگر می فهمم

من دلم می خواهد

که نخواهد چیز سخت را

زیبا را

رفتنی را

من دلم آرامش مرگ می خواهد

تا هر شب  خیسی نبودنش را به دوش گونه هایم نکشم!

تا نسپارم افکار خاکستری ام را 

هر صبح به باد..

صدای تو آمد!

من..

سفر می خواهم

از اینجا تا ابدیت تو..

تا آرامش حضور یگانه ات..

دلم سفر می خواهد

کاش که امشب بروم...

(برگی از اشعار من-شبانگاه سیزده آذر نود و دو)

برگی از اشعار من...

 

دستانم خالی است

بیشتر از همیشه

تو نیامدی

و اکنون

چشمانم خیره به راهی است

که تا آنطرف تنهایی پلی دارد

من و سکوت و صدای دور باطل عقربه ها

پاهایی خسته از سکون

تو نیامدی

دیگر خرده مگیر

آمدی آنجا نبودم

من به دنبال تو

مسافر گشتم.

(ساعت۰۰:۲۳ هفتمین روز از تابستان نود و یک)

 

 

پیشکشی از اشعار من

من آن  نِیَم ، گر    بروم   زهستی         با خود  نبرم  آن  خاطرات   مستی

 

وگرم ریزند بر روی سفیدم تلِّ خاک        پر  شود  دُر چشمم  از آن  پاک پاک

 

دفن گردد پیکر نازک من  زیر   لحد        یا  که  نآید  بریادها ،  یادم  چو  درد

 

نیست  بر من  به  خدا  رنج  سفر        گرکه باشد در یاد تو،خاطراتم تاج سر

 

 

         «  برگی از اشعارخودم : متخلص به "من" »

 

دیدار

دیدار

 

کابوس تنهایی من

                         انتظار

قفل هزار رمز دیدار

کی با سلام تو باز می شود...

 

«پیشکشی از اشعار من»

من

من

 

من همان:

پریشان آسوده نگاتم

پر از داد سکوتم

پر از خالی قیودم

همان بی پروای عشق وجودم

من که نامم : من

مملو از تنهایی غم

 

«پیشکشی از اشعار من»

من نمی فهمم

 

 من نمی فهمم

زیباترین نگاه تقدیم تو باد

شادی پرواز پرستو تقدیم توباد

 

من نمی فهمم ،چه شده است نگاهت سرماست

ذره ذره گرمای وجود تقدیم توباد

 

غم که سالهاست  تکیه دارد بر پیکرت

خانه اش ویران،خوشحالی شادی تقدیم تو باد

 

من ندارم نصیبی از این گنبد دهر

خدایا،جانم ستان،این کمترین تقدیم توباد

کاش می دانستی ترانه ها وزنش ز توست

آه که عمر بر باد رفتو هیچ، این اتتظار نیز تقدیم تو باد

باز

 سردی و ابهام سکوت

این زندانی همیشگی تارهای عنکبوت تنهایی

بر اسب اضطراب و تشویش

                                    می راند

وقلبم

      با هر نفس

                    به آغوش نا امیدی نزدیک تر می شود

صبوری

صبوری

 

 

تا به کی تنهایی

                     صبوری

                             طوفان آرام درونی

پیر شدم

            من به خدا

                        در ایام جوانی

کس نداده است به من

تا به کنون

کلبه ی امن عاشقی

                            دلدادگی

می شنوم

زمزمه ی پر از عذابی

                           کن تو صبوری

                                           بازم صبوری

زمستان

سلام به تو

سلام به بلندای شبت

که صافی و پاکیش را می ستایم

سلام به تو که سلامت یلداست

سلام به تو که با شروع دوباره ات

تولدم را هدیه می دهی

مشتاقانه

به میزبانیت پر می کشم

تو ای سفید روی ایام

زمستان

ای پاکترین فصل ها

بی خبر

 

راستش این شعرو یه جور دیگه(که فکر می کنم بهتر از این بود)سرودم ولی چون قلم و کاغذ نداشتم، یادم رفت و مجبور شدم تغییرش بدم (ناراحت) به بزرگی خودتون ببخشید.

 

بی خبر

 

حتی،

آیینه ی دل

زنگار گیرد

بهار پر زمهر

نی جاودان

خزان گیرد

ای بی خبر

سبب این همه قیل و قال چیست؟

نيی آگاه؟

اگر..

اگرم رسد وصال یار

باز مرگِ فراق گیرد

 

...

...

 

نگین انگشتر ماه دی

مه کام آن آستانه ای

هرگز نشود آسمان زندگیم بی ماه

پس کی طلوع کنی

از پس خسوف چنین زمانه ای

 

سارق

سارق

ابر

اشک بار

قطره نامه های عاشقانه اش را

به زمین هدیه می دهد

غافل از این که

هنوز زمین آنها را نخوانده

بخل آفتاب آنها را می دزدد...

باران عشق

باران عشق

 

بارا ن عشق همواره بر دلم می بارد

خوشحالم

نه از هوای گرفته ام

خوشحال از این

 که هوای دلم هرگز آفتابی نبود...

 

بی گناه

بی گناه

 

 

مرا ببخش اگر قفلی بر زبان دارم

مرا ببخش اگر زنجیری بربدن دارم

تو بی گناهی

 ولی ای کاش گوشهایت

حرف های چشمانم را می شنید...

صدایت را می شنوم

گویی رقص کنان

سکوت کوچه را

 به سخره می گیری

از پس پنجره ی اتاقی تاریک

دستم را به سویت دراز می کنم

و تو

بی درنگ نوازشم می کنی

 

 

باران

 

یادش به خیر

یادش به خیر

 

یادش به خیر

خاطره ی بازی های کودکانه ات

قهقه های آن روز سرد

که هنوز وول می خورد

    

                           در فضای بقچه ی خاطره ام

 

هرگزاجازه نخواهم داد، فراموش شود

                            آن همه شیطنت های آشنایت

                                         به دست آلزایمر زمان

چقدر زود ثانیه ها

                     در تابوت دقایق

                                 در گورستان سالها

                                                       دفن می شوند

 

 ای کاش سرما جاودانه بود

                  ای کاش سیاه چاله ی مرگ

                              سیاهی شبهای تنهاییم را می بلعید

                    اما نگاهت

                             پر از تشعشع بی اعتنایی نبود

 

سِرِ درون

 

سِرِ درون

 

خدایا...

خدایا...

برسان

باران عزراییل را

برآتش سرکش درونم

بر این غمسرای متروکه ام

 بر این دل خسته ام

 

نتوانم ...

نتوانم که بیارم تاب

 زسنگینی نگاه های  سرد و بی خبرش

                            بر سایه سار چشمانم

 

نتوانم که بخندم

بشوم سرخوش و سرحاال

چه حالی؟

چه قراری؟

آیا شود این ، بی عاشقی یار؟

 

یارای آن ندارم

که بایستم برپای

دور شوم

از کنج  خلوت یار

 

آه....

 

کدامین یار

او که نَبوَد هرگز

            از سِردرونم آگاه

 

دیگر مهم نیست

دیگر مهم نیست

 

دیگر مهم نیست

           اُرکستر پروازدسته جمعیه پشه ها

                                در خرمی باغ

                                  در تلاَلوِ نور

دیگر مهم نیست

نگاه های سرد من

به غوغای دارکوب روی تبریزی

 

خشونت آب رها شده از شلنگ باغبان پیر

            می نوازد اکنون

                             بنفشه ی پای آن گیلاس

می شنوم

               صدای عطر پونه ها

                        در هیاهوی مرثیه ی باد

     

 دیگر مهم نیست

              

                       گردو در خواب است

                                          انجیر نیز

 

                                 آن باغبان نیست

 

سرگردانی

سرگردانی

 

نور آلودگی است

                 حرف آلودگی است

                                     نگاه آلودگی

پس چه تقدیمت کنم

 

              شرمندگی؟!!...

کفشدوزک

کفشدوزک

                                  

کفشدوزک کجاها رفته؟

هیچ فکر منو کرده؟

 

دل سبزم هواشو کرده

ابر چشمام گریه کرده

 

تو که نیستی،باغ نگام رنگی نداره

پیرهن خال خالیتو جایی نداره

 

کفشدوزک وقتی می آی بهار میشه

دست من واسه پریدنت،

به آسمون بلند میشه

 

کاشکی باز پا روی دستام بذاری

از اونجا رو به خدا،بال هاتو باز بذاری

 

ساده لوح

ساده لوح

 

 

این چه صدایی است خدایا

                            چه صدایی است

می پرم از جا

می کَند قلبم زجا

می کنم زمزمه با خود

                     آخر آمد از سفر ناکجا؟

نور درید

            تاریکی تنهایی ام

شوق پرید

            از قفس غمناکی ام

 

این همه امـّا

                          خیال بود خیال

 

از تو بعید است چنین باوری

زمزمه ی این دل ساده لوح ِخوش خیال

 

 

بایگانی

بایگانی

 

 

تو را احساس می کنم

                     ای خیال تکرار نافرجام

کاش هرگز

          بوسه های فکر من

               لب نگاهت را نچشیده بود

تو را احساس می کنم

            ای سراب لبخندهای بی امان

حال،من مانده ام و یک بغل

                 کابوس بایگانی خاطره ها

 

مثل همیشه

مثل همیشه

باز به دادم رسید

                      آهسته و نرم

            مثل همیشه

از چراگاهِ چرایی سکوت نگاهی

خزید از پشت سیم خاردار حسرت

 

نیشی زد

          به اشتیاق آشنایی وجودم با او

        آهسته مُرد امـّا

                           تو زنده ای

             مثل همیشه

رفیق اجباری ام

                      تنهایی